انتخاب نوع فیبر نوری تأثیر مستقیمی بر عملکرد شبکه دارد. دو دسته اصلی فیبر نوری عبارتند از: تکحالته (Single-mode) و چندحالته (Multi-mode). در این مقاله تفاوتها، کاربردها و معیارهای انتخاب هر کدام را بررسی میکنیم.
در فیبر تکحالته، قطر هسته بسیار کوچک (حدود ۹ میکرون) است و تنها یک مسیر نوری (حالت) منتشر میشود. این ویژگی باعث کاهش پراکندگی و افزایش مسافت انتقال میشود. فیبر تکحالته برای مسافتهای طولانی (تا ۱۰۰ کیلومتر) و پهنای باند بالا ایدهآل است.
هسته فیبر چندحالته بزرگتر (۵۰ یا ۶۲.۵ میکرون) است و نور میتواند از مسیرهای متعدد (حالتها) عبور کند. این فیبر برای مسافتهای کوتاه (تا ۵۰۰ متر) مناسب است و هزینه کمتری نسبت به تکحالته دارد. کاربرد اصلی آن در دیتاسنترها و شبکههای محلی (LAN) است.
| ویژگی | تکحالته (SM) | چندحالته (MM) |
|---|---|---|
| قطر هسته | ۹ میکرون | ۵۰ یا ۶۲.۵ میکرون |
| مسافت مؤثر | تا ۱۰۰ کیلومتر | تا ۵۰۰ متر |
| پهنای باند | بسیار بالا | متوسط |
| هزینه | بالاتر | پایینتر |
| کاربرد اصلی | شبکههای شهری، زیردریا | دیتاسنتر، ساختمانها |
یکی از باورهای غلط رایج این است که فیبر چندحالته به دلیل هزینه کمتر، همیشه گزینه بهتری است. اما در پروژههای بزرگ که مسافت و پهنای باند اهمیت دارد، تکحالته انتخاب عاقلانهای است. همچنین، تجهیزات فرستنده و گیرنده (SFP) برای هر کدام متفاوت است و باید با هم تطابق داشته باشند.
در سالهای اخیر، فیبرهای چندحالته نسل جدید (مانند OM5) با قابلیت انتقال ۴۰ و ۱۰۰ گیگابیت در مسافتهای کوتاه عرضه شدهاند که رقابت را نزدیکتر کرده است. با این حال، برای شبکههای دسترسی (FTTx) همچنان تکحالته گزینه برتر محسوب میشود.
